mk II

mk II

[ mark two ]

.

Κάθε που

παγωμένες σβήνεις νύχτες

που μοναξιά κι ενοχές ντυθήκανε μονάχα

και πολέμους του είναι δικαιώνεις

κάνοντας το θα ‘ναι, τώρα

κοιτάζω τ’ αρχαία πουν’ όλα σπασμένα

και χαμογελάω

.

Κάθε που λες

είσ’ η αδυναμία μου

.

( Δεκέμβρης 2010)

Μπλοφάρεις

Μπλοφάρεις [ αμ ολ ιν ]

.

Αν εύχεσαι

ή ονειρεύεσαι

ακόμη κι αν επιθυμείς

μην περιμένεις πολλά από ζωές στρωμένες

.

Θα χάσουν πιστεύουν

στο χέρι φουλ

της ντάμας με βαλέδες

και πάσο πηγαίνουν στα ρέστα σου

.

( Νοέμβρης 2010)

Η εικασία του Hodge στις 45 στροφές

Η εικασία του Hodge στις 45 στροφές

.

Έναν ανυπόκριτο έρωτα

- τις νύχτες κρατώ προσεκτικά

σα να τανε το πρώτο μου βινύλιο -

που σκιάζει του κόσμου όλου τα άλυτα.

.

(Σεπτέμβρης 2010)

Αμυχή

Αμυχή

.

Είσαι παλιά ξεχασμένη πληγή

που μόνο στις χαρές μου αιμορραγείς

τις τόσο σπάνιες.

Ρίχνοντας σκιές στους ήλιους μου.

Κάνοντας τα χρώματά μου να ξεθωριάζουν.

Θυμίζοντας ανάσες

που κρατήσαν τόσο λίγο.

.

( Αύγουστος 2010)

Δέκα Επτά

Δέκα Επτά

.

[10]

Νιώθω τόσο κουρασμένος

αλλά τώρα ξέρω

πως δεν θα ευτυχίσει

όποιος δεν υποφέρει πρώτα

δεν θα συγχωρεθεί

αυτός που δεν έχει συγχωρέσει

πως δεν θα ξημερώσει ποτέ

εκεί που δεν έχει νυχτώσει

δεν θα εκτιμήσει οτιδήποτε γλυκό

όποιος δεν έχει γευτεί την πίκρα των δακρύων του.

.

[7]

Νιώθω τόσο εξαντλημένος

αλλά τώρα ξέρω

πως έχω ανάγκη μια αγκαλιά να κλάψω

την δική σου.

Κι όταν ησυχάσω μες το σκοτάδι

θέλω να με φιλήσεις και να κοιμηθείς μαζί μου.

Σαν να μ’ αγαπάς έστω για μια νύχτα.

.

( Αύγουστος 2010 )

Κρυφές επιθυμίες

Κρυφές επιθυμίες

.

Θα ‘θελα

να κοιτάζω ένα καμβά

και να μην θέλω να τον σκίσω

κι όταν γυαλίζω τη μαύρη κιθάρα μου

να μην τη φαντάζομαι κομμάτια.

.

Θα ‘θελα

σαν ανοίγω το πακέτο μου τις νύχτες

να μην είναι πάντα άδειο

να κοιμάμαι τα βράδια

κι όταν ξυπνώ να βλέπω φως.

.

Θα ‘θελα

να μην γράφω ποιήματα

έστω για λίγο

κι όταν κοιτάζω τον καθρέφτη

να μην νιώθω τόσο μόνος.

.

Η μόνη κρυφή μου επιθυμία

να ‘σαι συ.

Χωρίς παράπλευρες απώλειες.

.

( Αύγουστος 2010 )

Άνευ ουσίας

Άνευ ουσίας

.

Έφυγε ξανά ο συρμός.

Άνευ ουσίας πλέον

να εξαπολύσουμε εκατέρωθεν κατηγόριες

περί αργοπορίας και ασυνέπειας.

Ο σταθμός εξάλλου θα ‘χει πάντα

και προορισμούς και τρένα.

.

Κι αν λαμβάνεις κάρτ ποστάλ

θα ‘ναι που ‘δαμε την ευτυχία

σε χωριστούς προορισμούς.

.

( Αύγουστος 2010 )

Οξείες νυχτερινές αισθήσεις

Οξείες νυχτερινές αισθήσεις

.

Σε άκουσα

μες σε φωνές και γέλια της νιότης.

Σε μύρισα

σε μεθύσι από μύρτιλλα της Μεσογείου.

Σε είδα

σα ξαπλωμένο κορμί γυμνής ερωμένης.

Σε άγγιξα

με νοερά χάδια που λυτρώνουν.

Σε γεύτηκα

κέμεινε στο στόμα ολ’ η αλμύρα της θάλασσας.

.

Στα σκοτάδια θυμήθηκα

πως υπήρξες στ’ αλήθεια.

.

( Αύγουστος 2010 )

Απώλεια

Απώλεια

.

Μ’ ένα χοντρό πουλόβερ κι ένα πικρό καφέ

έν’ αλμυρό τσιγάρο και βρώμικα χέρια

σε μυρίζω σαν θάλασσα

καθώς μόνος σε βράχο ψαρεύω

με κομμένη πετονιά

στα παγωμένα νερά σου.

.

(Ιούλης 2010)

Μοναξιά

Μοναξιά

.

Με δύναμη αφήνουν τα στήθη

να χυθεί στο πάτωμα άρρωστη ανάσα

όταν είναι βράδυ και κρυώνω

ενώ δεν είσαι δω να με σκεπάσεις

.

(Ιούλης 2010)

Μισό

Μισό

.

Κοιτάζω το χειμώνα

και νιώθω το κρύο να με τρυπάει.

Μόνο κενά μαζί σου.

Άναψα ένα τσιγάρο και το έσβησα πάλι μισό.

Δεν τελειώνω τίποτα παρά μόνο αρχίζω.

Γι’ αυτό δεν είναι τίποτα εντάξει.

Συλλογή από ετερόκλητα μισά.

Κοιτάζω το χειμώνα και βλέπω τα μάτια σου.

Δεν θυμάμαι το χρώμα τους

θυμάμαι μόνο να βυθίζομαι σ’ αυτά.

.

μετά πνίγομαι

.

(Ιούλης 2010)

Σε βλέπω

Σε βλέπω

.

Με κοίταζες

όλο νοσταλγία και θέλω.

Θα μπλέξουμε πάλι, είπες

φεύγω .

Όλοι λέμε ψέματα

τα μάτια ποτέ.

.

( ο ήλιος απέναντι είχε μόλις γεννηθεί )

.

( Ιούλης 2010 )

Άτιτλο

Άτιτλο

.

είχα ενα υπέροχο ποιημα

το έσκισα

για να μην ξεχάσω

και οχι να θυμάμαι

.

πως πήγαινε;

δεν έλεγε σ’ αγαπάω

έγραφε όμως για ενα σ’ αγαπώ

που τσαλακώθηκε στο καλάθι

.

είχα ενα υπέροχο ποίημα
που έλεγε για σένα

πως πήγαινε;
το έσκισα
ανασύρω μόνο αυτό το απών άλφα
που κάνει το σ’ αγαπάω, σ’αγαπώ

.

(Ιούλης 2010)

Εμπρηστές [γκρι-πράσινο-γκρι]

γκρι-πράσινο-γκρι

.

Τα ίδια χέρια

που με γεμάτες νερό φούχτες

ποτίζουν της ψυχής το δέντρο

το σπίρτο του τέλους θ’ ανάψουν άξαφνα

.

Δίχως πυρασφάλεια

νύχτες θα περιπλανηθείς

προς αναζήτηση

εθελοντή για αναδάσωση

βαμμένος στάχτες

.

(Ιούλης 2010)

Θυροτηλέφωνο

Θυροτηλέφωνο

.

Συγχώρεσε με

που τόσο αργά χτυπάω το κουδούνι σου

μα δεν μιλάω.

Ένιωσα λίγο παιδί

που στην τύχη χτυπάει κουδούνια

κι ύστερα τρέχει.

Συγχώρεσε με

που χαλνώ τη βόλεψη σου.

Να σε ξυπνήσω θέλησα

μα δεν μιλάω.

.

Συγχώρεσε με

ίσως αύριο έχω κάτι να πω.

.

(Ιούλης 2010)

Ποιητές

Ποιητές

.

Ψυχές που κεντάνε λέξεις στη σειρά

περιμένοντας την νύχτα

ν’ αφουγκραστεί τ’ όνειρο τους

πριν το βάλουν για ύπνο.

.

(Ιούλης 2010)

Υπόκωφο

Υπόκωφο

.

Αν η πόρτα χτυπήσει κείσαι συ

θυσία

στο βωμό της ανάγκης να σαστίσω

θα μείνουν ανείπωτοι θυμοί

.

Αν η πόρτα χτυπήσει κείσαι συ

φωνή

που καταρρέει στο σεισμό της έκπληξης

θα πει ανοιχτά ‘ναι πέρασε

.

Αν η πόρτα χτυπήσει κείσαι συ

φρόντισε να λείπω

.

(Ιούλης 2010)

(παρ) Άκτιον

(παρ) Άκτιον

.

Κατάρτια μετρώ σαν μέρες

από σκάφη στη στεριά

προς φύλαξη και συντήρηση

.

Σημαίες χωρίς πατρίδες

γλάροι δίχως θάλασσες

κορμιά που ‘χουν νερό στις φλέβες

.

Μετανάστες χωρίς διαβατήριο

ψαροκάικα δίχως δίχτυα

πιάνο που του λείπει ‘να πλήκτρο

.

Κατάρτια μετρώ σαν μέρες

πανιά που στέρησες

σ ‘αμπαρκάριστα θέλω

.

Αλάνες χωρίς παιδιά

γιορτές χωρίς δώρα

αυλές που φυτρώσαν αγκάθια

.

Σελίδες δίχως γράμματα

βιβλία άνευ πλοκής

παρά μόνο τέλος

.

(Ιούλης 2010)

Ανακαίνιση

Ανακαίνιση

.

Φθάρθηκες μέσα στην απουσία σου

αφρέσκο που πίσω του σπάσανε σωλήνες

υγρά κυλάν στο πάτωμα τα χρώματα σου.

.

Φθάρθηκα έξω απ’ την παρουσία σου

μήνες κοιτώ τον τοίχο που ξεφλουδίζει

να πιάνουν ακόμη τα χέρια μου άραγε;

.

Εξάλλου δεν θέλει και πολλά υλικά.

Χρώματα άφησες.

.

(Ιούλης 2010)

Κι αν χάθηκες

Κι αν χάθηκες

[ ακίνητη ]

.

Σαν σε μεγάλο πλοίο αν χάθηκες

πυξίδα που λέει πως “βρίσκεσαι εδώ”

περιμένει να σου δείξει τον δρόμο

ένας κόκκινος κύκλος στο μέτωπο μου.

.

( Ιούλης 2010)

Βελούδο

Βελούδο

.

Συρματοπλέγματα βαφτίζει ο νους τα κορμιά

που περαστικά υποκύπτουν στο άγγιγμα

απ’ τα δάχτυλα που δεν γράφουν πλέον

στο βελούδο του κορμιού σου γραμμές.

.

( Ιούνης 2010 )

Σκοτεινή Εδέμ

Σκοτεινή Εδέμ

.

Το φιλί που να κλέψω δεν κατάφερα

χέρι έγινε που την κουρτίνα τράβηξε

κρύβοντας τον ήλιο απ’ την Εδέμ.

.

( μουσική της νύχτας η ανάσα που θυμάται )

.

( Ιούνης 2010 )

Δωμάτια

Δωμάτια

(στην ΑλΦα)

.

Είναι κάτι άδεια δωμάτια που δεν ξεχνάνε

τις φωνές μας, τα γέλια, τον ιδρώτα

τα χείλη που περνάνε στο λαιμό, στο στήθος

που ακόμη αφήνονται στ’ αγγίγματα .

.

Δωμάτια άδεια. Χωρίς Πηνελόπες, ορφανές Ιθάκες.

Νηστικός να θυμίζει τον έρωτα χάσκει ο Άργος

τραγικές ν’ αλυχτάει απώλειες τα βράδια.

Τραγουδά πως ο γυρισμός είναι πάντα το μέλλον.

.

Σκυλίσια φωνή πήρε το χαμένο μας στοίχημα.

Θόρυβος τη νύχτα απ’ όνειρα που καταρρέουν .

Σειρήνες και Κίρκες αν ονειρευτείς θα γελαστείς

τριχιά και κατάρτι για μάτια ‘νοιχτά η ασπίδα.

.

Είναι κάτι άδεια δωμάτια

γεμάτα καρφιά στους τοίχους

που τα πονάνε μα δεν μιλάνε

που ξενυχτάνε, κύκλους γυρνάνε

δεν συγχωράνε και δεν ξεχνάνε

ποτέ.

( Ιούνης 2010 )

Μια νύχτα κι εσύ

Μια νύχτα κι εσύ

.

Πες μου λοιπόν …

ποιο ειν’ αυτό που έχεις ξεχάσει

και σε ποιο ψέμα σου πια δεν πιστεύεις

του έρωτα πουναι οι φλόγες που ‘χες ανάψει

νερό να τις σβήσεις σ’ άλλου φιλιά πια γυρέυεις.

.

Άκου λοιπόν …

να τον κοιτάζω έμεινα μόνος

καθώς τα σαρώνει όλα ο Χρόνος

σαν μετρονόμος που του λείπει ο τόνος

η πληγή σου ‘μεγώ και συ είσαι ο πόνος.

.

Κοίτα λοιπόν …

στου έρωτος μου τα στενά

κάθισα κι έκλαψα ξανά, για σένα

κείδα το τέλος να περνά

με μάτια επιθετικά και να κοιτά, εμένα.

.

(Ιούνιος 2010)

Για τα μάτια σου μόνο ΙΙ

Ακρόπρωρο τσαλακωμένο

.

Ημερολόγιο καταστρώματος

ματαιωμένη νηνεμία, φουρτούνα.

Τελευταία καταχώρηση : Ναυάγιο

Εσύ …

.

Μόνο μ’ άφησες την πόρτα να κλείσω

Στο βυθό ο θησαυρός μου

Χωρίς σωσίβιο : Ήρεμος , νεκρός

Εγώ …

.

(Φλεβάρης 2010)

Στερνή ξενιτιά

Στερνή ξενιτιά

.

Στο ξύλινο μαύρο τραπέζι που σ’ αφόρησα

σ’ αυτό πού γραψα τόσα κύστερ’ απόρησα

το ύστατο βράδυ μου απόψε περνώ

λανθάνουσας μνήμης κρασί να κερνώ.

.

Προτού τα σκοτάδια  η νύχτα να πλέξει

προτού να σε κλέψει, στρερνή ‘σαι μου σκέψη

προτού δεν σε νιώσω και πάλι αγκαλιά μου

κερνάω και πίνω τη στερνή ξενιτιά μου.

.

(Δεκέμβρης 2009)

Αντίο

A Dio

[Αντίο]

.

Κόρη τα μάτια ‘χεις κλειστά

κι ένα σου στάζει δάκρυ

και ‘χεις τα χέρια σταυρωτά

να με κρατάς στην άκρη.

.

Σ’ όνειρο ‘σαι δύσκολο πολύ

μάγγισες και δαιμόνια

ήσουνα μόνη και γυμνή

στα παγωμένα χιόνια.

.

Μα θάγβει ο ήλιος θα το δείς

θα λιώσουνε τα χιόνια

κι ο ίδιος ήλιος της αυγής

θα φέρει άλλα χρόνια.

.

A Dio …

(Δεκέμβρης 2009)

A Dio > στην Ιταλική ” Στο Θεό , στην ευχή του Θεού κλπ”

Είπα να …

Είπα να

.

Για τις μεγάλες μου στιγμές

που ήταν αύριο του χθές

είπα να γράψω.

Τις νύχτες μου τις στιγερές

και τις κρυφές μου προσευχές

είπα να κλάψω.

.

Της ευτυχίας παρυφές

τις ερωμένες τις παλιές

που τα κορμιά τους έπλαθα στα χέρια.

Τις ακατέργαστες ψυχές

αγνές καρδιές με αμυχές

απ’ των ερώτων τα μαχαίρια.

Είπα να θάψω.

.

(Δεκέμβρης 2009)

Συμφωνία με το Χρόνο

Συμφωνία με το Χρόνο

.

Συ που ΄ρθες τώρα Χρόνε, ύπουλε βιαστή

κι ευθύς εμπρός σου πρόσταξες ετούτη την ασπίδα

τράβα ψυχρό σπαθί και κόψε αν χρειαστεί

πάρε ζωή … αξιοπρέπεια … κι ελπίδα.

.

Πάρ’ από εμέ λάγνες στιγμές, ερωτικές

σχίσε το ήθος μου με δυο μεγάλα δόντια

στήσ΄ την παγίδα σου και οτι άλλο θες

αν θέλεις πάλι κόψε μου τα φτερωτά μου πόδια.

.

Εμένα μόνο άφησε ετούτες τις στιγμές

νύχτες βαθιές και σκοτεινές στη μοναξιά πνιγμένες.

Αυτές να ‘ναι που θα ‘ρχονται ήσυχες,νοερές

τα βράδυα που θ’ αναπολώ παλιές αγαπημένες.

.

(Οκτώβρης 2002 & Δεκέμβρης 2009)

Σπίναλόνγκα

Spinalonga

.

Θολές αναμνήσεις που τρομάζουν.

Χέρια σε κορμιά που γίνοντ’ ένα,

πρίν το μηδέν.

Η πίστη στα μεγάλα του χθές,

φόβος και σκιά του τώρα είναι.

Spinalonga το νησί των λεπρών του έρωτα.

Μακρύ αγκάθι καρφωμένο στο μυαλό.

.

(Δεκέμβρης 2009)

Αντικλείδι

Ο παράδεισος ανοίγει

[ με αντικλείδι ]

.

Είναι πάλι οι ίδιες νότες

που ήταν και χθές.

Είναι πάλι οι ίδιες σκέψεις

καυτές και υγρές.

Βλέπω πάλι τα ίδια μάτια

αναμμένες φωτιές.

Πάλι βλέπω τα ίδια χέρια

κόκκινες να τυλίγουν κλωστές.

.

Βλέπω όμως τα δυό σου χείλη

σαν νύχτες ψυχρές.

Βλέπω πάλι τα δυό σου στήθη

σαν πόρτες της καρδιάς σου κλειστές.

.

( Απρίλιος 1999)

Technicolor

Technicolor

.

Πετάνε σύννεφα, παχιά γεμάτα γκρί.

Σκούρα, πυκνά στου ποντικιού το χρώμα.

Χάνονται γρήγορα μα πάνε μαζί.

Κάποιος θα τα ‘βαλε να κάνουν αγώνα.

.

Να ‘μουν επάνω τους κεγώ να βραχώ.

Που ‘ναι τα; Χάθηκαν, πίσω απ’ το κάστρο.

Της αγάπης τα σύννεφα χρώμα ‘χουν γκρί.

Ωσάν θα επάντρευες το μαύρο στο άσπρο.

.

(Σεπτέμβρης 2002)

Το άρωμα

Το άρωμα

.

Άρωμα γυναίκας πάνω μου.

Να πλανιέται, μεθάει.

Θολώνει την εικόνα στα μάτια.

Μάλλον δάκρυσα πάλι.

Κλείνω τα βλέφαρα για να σε δω ξανά

όμως φοβάμαι τα δόντια σου στη σάρκα.

Αισθάνομαι τον έρωτα σου που πνίγει.

Αφήνομαι σ’αυτό το βλέμμα που σκίζει.

Χάνομαι σ’ένα λάθος που βάφτισα πάθος.

.

(Στέλλα Μπασιά & Τάσος Παπακων/νου)

[Νοέμβρης 2009]

Modus Viventi

Modus Viventi

.

Όλες οι πόρτες της είναι κλειστές

Χτύπησα μύριες φορές

Μα μου ‘παν να φύγω

Κλειδάκ’ έχω δώ!

μου γνέψαν … Σαν θές;

Ετούτη την πέτρινη σ’ανοίγω σε λίγο.

.

Της λήθης την πόρτα δεν θα διαβώ

του πόνου ποιήματα ξανά θα διαβάσω.

Και πάλι σε όνειρο θα την ξαναδώ.

Στον πέτρινο τάφο μου, σαν πάω θα ξεχάσω.

(Οκτώβρης 2002)

Το λιμάνι με τα ελάφια

Το λιμάνι με τα ελάφια

.

Όταν κλέινω τα μάτια

βλέπω ένα λιμάνι

που η διάχυτη ομίχλη

αχνό κι αόρατο κάνει.

.

Είμαι γω η ομίχλη

στης ψυχής το λιμάνι

που εμποδίζει και κρύβει

στο μυαλό τι να κάνει.

.

Κείμαι κει στο λιμάνι

στα ελάφια μιλώ

μόνος κι άσπρος σαν χιόνι

το πρωί θα χαθώ.

.

Εγώ γίνομ’ ο ήλιος

που βαθυά με τυφλώνει

κείμαι γω ο αέρας

που μ’ ορμή με σηκώνει.

.

Και η νύχτα ζυγώνει

θα τα κλείσω τα μάτια

πάλι εκεί στο λιμάνι

στην ομίχλη κομμάτια.

.

Κείμαι κει στο λιμάνι

στα ελάφια μιλώ

μόνος κι άσπρος σαν χιόνι

το πρωί θα χαθώ.

(Οκτώβρης 2002)

Νύχια στο ξύλο

Νύχια στο ξύλο

.

Όταν νιώθω σαν δέντρο

αριστερά θα σκύψω το κεφάλι.

Βλέπω μεγάλη την καρδιά

απ’ τα δικά σου νύχια χαραγμένη.

Φτιάχνω φλοιούς για να σβηστεί

κι ας ήταν αίμα το ρετσίνι.

Φτιάχνω φλοιούς για να σβηστεί

για μιας στιγμής γαλήνη.

(Νοέμβρης 2009)

Sui

Sui

.

Αγνή καρδιά, λάγνα καρδιά

Πόρνη ψυχή.

Χύσε το αίμα σου σε πορφυρό ποτάμι.

Ζήτα συγχώρεση και στα νερά του πλύσου.

Μύρισε τέλος

Μύρισε τέλος

.

Με βρήκε ο δρόμος βιαστικό

μήπως προλάβω για τα δώρα

ξεχάστηκα  επέρασε κι ώρα

μ’ενα καφέ σε πλαστικό

.

Κι άξαφνα σε μύρισα ξανά

κι ας ήμουνα στη λάθος χώρα

τα μάτια ψάξαν μες τη μπόρα

κείδα το άρωμα σου να περνά

.

Κι ο νους φιλιά θυμήθηκε στερνά

που άραγε τα δίνεις τώρα;

ποιός έρωτας σου δίνει πάλι φόρα

πρωτού φρακάρεις σε αδιάβατα στενά

.

(Νοέμβρης 2009)

Έστρωσα

Έστρωσα

.

Μύριες καρέκλες έστρωσα να σε καθίσω.

Της ματαιότητας μου το κρασί να πιείς.

Να σε μεθύσω.

.

Ζω στ’ όνειρο του πικρόχολου εγώ μου.

Στο γεγονός του λείπεις τον δυνατό υποκρίνομαι.

Και όταν δεν βλέπεις, σκυφτός τις κοιτάζω άδειες.

(Νοέμβρης 2009)

μηΔΕΝ

© Marco Cazzato

μηΔΕΝ

μη μου το κάνεις αυτό
ΔΕΝ θέλω να το συζητήσω

δεν , μη … μη, δεν … μηΔΕΝ

(Νοέμβρης 2009)

———————

artwork ©  by Marco Cazzato

official Marco Cazzato website

http://www.marcocazzato.it/

Θα κοπώ πάλι

Θα κοπώ πάλι

.

Κι αν στη ζέστη απ’ τις ρίζες μου επιστρέφω

και πίσω αφήνω τόπο ξένο που τον θώρησα δικό μου, δεν ηρεμώ

.

Είναι στις απουσίες παγερό το ζω

Σαν μαχαίρι δίκοπο ανάμεσα στα χέρια

Και γω τρέμω , τη ζωή που ξέρω να φοβάμαι

(Νοέμβρης 2009)

Νυχτερινός περίπατος

Την βόλτα μου την βραδινή δεν την παραλείπω τελευταία.

Όταν δεν ακούει κανείς παρά μόνο ακούγεται, του καπνού μου το κάψιμο.

Μέσα από κείνες τις μοναχικές εισπνοές.

Με τα βλέφαρα μισόκλειστα και τα ρουθούνια ορθάνοιχτα στο κρύο.

Ανάσες που κάνουν κρότο.

.

Σήμερα δεν είδα τον πενηντάρη με το σκύλο του.

Συνήθως τον βλέπω εκεί γύρω στις έντεκα.

Πίστευα είναι κι αυτός μόνος. Έχει γυναίκα και παιδιά μου ‘πανε.

Γι’ αυτό πήρε το σκύλο. Για να το σκάει.

.

Διψάω σήμερα. Θα πάρω κάτι στη γωνία. Ένα χυμό μαλλον.

Α! Και τσιγάρα για το πρωί. Ο καφές μου είναι ερωτευμένος με τη νικοτίνη.

.

Σβήνω το τελευταίο και το πατάω χάμου σαν έρωτα πριν μπω.

.

Ένα ζευγάρι στρίβει στη γωνία καθώς βγαίνω. Αγκαλιά.

Φορούσες το παλτό που σου είχα δωρήσει.

Έχυσα τον χυμό και την ψυχή μου στον υπόνομο.

Ήταν εκείνος με το σύκο. Πικρός,  δεν πίνεται. Δεν πάει κάτω.

.

(Νοέμβρης 2009)

Η σοφί(τ)α του σοφού

—

Διστακτικά ανέβαινα τα σκαλιά της γυριστής σκάλας

Σχήμα γεννητικής ύλης , αίσθηση ιλίγγου σαν την διαβαίνεις.

Στο τέλος της μου είπαν ειν’ η σοφίτα του σοφού.

Του παντογνώστη, του κριτή, του τιμωρού.

Αυτού που πέρασε τα κύματα και όλα τα μυστικά τα ξέρει

για τη ζωή και για τον θάνατο , την ημέρα και τη νύχτα .

Στο DNA της σκάλας του στροβιλίστηκα προτού

αντικρίσω τα παγωμένα του μάτια.

—

Χωρίς να χάσει χρόνο αποκρίθηκε:

Πέντε πράγματα  δεν μπορείς να ανακτήσεις στη ζωή

Την πέτρα αφού την πετάξεις στη λίμνη

Την λέξη αφού την είπες

Την ευκαιρία αφού την έχασες

Το χρόνο αφού πέρασε

Τον έρωτα αφού δεν πάλεψες γι’ αυτόν

—

Σιωπηλός έμεινα και μ’ ένα νεύμα του κεφαλιού

έδειξα πως καταλαβαίνω. Σηκώθηκα και πήγα για τη σκάλα.

—

Όμως η ζωή είναι πέτρα

Κι η πέτρα είναι λέξη και ευκαιρία, χρόνος και έρωτας

Και αν θυμάσαι την τροχιά εκεί στην λίμνη θα σε περιμένει

Να ανακτήσεις τη ζωή

—

Τον άκουσα να λέει καθώς τα σκαλιά κατέβαινα

Νηνεμία

Νηνεμία

.

Αποχρώσεις σχεδόν ανθρώπινων συναισθημάτων

Αρωγοί σχεδόν παθολογικών παραληρημάτων

Βλέμματα, ήχοι, γέλια, δάκρυα και αγγίγματα

Μια καρέκλα σε φουρτούνα δίχως κύμματα

Χωρίς σκιρτήματα

Στέλνουν μηνύματα

Του Μορς τα σήματα

Για ένα πτώμα

Ψυχή σε κόμμα

Εγώ στο χώμα

Όλα σε χρώμα

Ακόμα γκρι

(Νοέμβρης 2009)

Ούτως ή άλλως

Ούτως ή άλλως

[ soledad ]

.

Μην με κοιτάς οταν μιλάς

σαν εξηγείς που πήγε τόση αγάπη.

Θα ξεχαστούν και αυτά σαν τόσα άλλα.

Στη προσπάθεια τον εαυτό μας να κοιτάξουμε,

μα όχι εμάς, θα ξεχαστούμε για λίγο

προτού χαθούμε για πάντα.

Ούτως ή άλλως …

(Νοέμβρης 2009)

Ελεύθερη πτώση

Ελεύθερη πτώση

.

Τους τοίχους μου έβαψα σε τόνους γκρί

και μόνο μένει η μυρωδιά από το νέφτι.

Τους στίχους μου έκλαψα σαν το παιδί

και μόνο μένει να κοιτάξω τον καθρέφτη.

.

Όμως θα δω μουγκή μου την κραυγή

που μόνο μένει στην μπανιέρα να την πνίξω.

Του τέλους ήρθε μια ακόμα χαραυγή

και μόνο μένει το παράθυρο ν’ άνοίξω.

(Νοέμβρης 2009)

Frozen

Frozen

Κατεργάστηκα  τη δύσκολη ψυχή μου

με καλέμι, με μαχαίρι, με νυστέρι.

Εκκωφαντικός της αλήθειας βρυχηθμός.

Σκοτεινός ο άβατος δρόμος του έρωτα

να πλουτίζει τη συλλογή από τα τέλος.

(Νοέμβρης 2009)

Μη φοβηθείς

Μη φοβηθείς

.

Θα στην τραβήξω

αυτή τη μάσκα από τη φάτσα

Ψυχρό πετσί

σφιχτά δεμένο με παταράτσα

.

Θα την ξεσκίσω

θα βγάλω νύχια σαν το λιοντάρι

Δεν κάνω πίσω

κι ας έρθει ο άνεμος για να με πάρει

Να δω τα μάτια

μες την κορνίζα που ΄χα λατρέψει

Το πρόσωπο σου

να δω αλήθεια αν θα αντέξει

.

Τον τόσο πόνο

Τον αδηφάγο, που μας σαρώνει

Το τόσο κρύο

που μας τσακίζει και μας παγώνει

Την τόση αλήθεια

που έχω γνέσει σ’ ενα κουβάρι

Κλωστές ονείρων

δάκρυα χυμένα στο μαξιλάρι

.

Την τόση αγάπη

που μου ‘χες τάξει , σαν καλοκαίρι

Μικρό χαλίκι

που ολο γλιστράει από το χέρι.

Την τόση απάτη

τους ίδιους φόβους και το σκοτάδι

Τα τόσα λόγια

που στη φωτιά ρίξαν το λάδι.

.

Θα στην τραβήξω

αυτή τη μάσκα από τη φάτσα

μην φοβηθείς

νεκρή θα σ’ έχω στα δυο μου μπράτσα.

.

(Νοέμβρης 2009)

.

*Παταράτσα = τα εξωτερικά συρματόσχοινα που στηρίζουν το κατάρτι

.

.

Με τη φωνή σου

Γυμνή

[φωνή δεν βγάζω]

.

Θυμήθηκα πως ήμουνα γυμνή

στα δυο σου χέρια να με κάνεις πάσα

κι ως έσβησε στο στήθος  η ανάσα

μες το αυτί μου άκουσα φωνή.

.

Πως θα κυλήσει σαν το δάκρυ κι η ζωή

πως χάρτινα ήταν τα δικά μας κάστρα

πως δεν μαράθηκες εσύ αλλά η γλάστρα

πως ένα ψέμα ήταν όλη μου η στιγμή.

.

Στα αυτιά μου ήρθε νύχτα σκοτεινή

του έρωτα σου η φωνή η μπάσα.

Τα δυο σου χέρια να με κάνουν πάσα.

Μεγάλο έγκλημα , μεγάλη κι η ποινή.

.

Θυμήθηκα πως ήμουνα γυμνή

προτού το τέλος κάνει τη χαλάστρα

προτού να σβήσουνε διάττοντα τα άστρα

Κι ένιωσα πάλι ζωντανή …

.

(Νοέμβρης 2009)

Ονειρική διαδοχή #1

Ονειρική διαδοχή #1

.

Σε όνειρα μονάχα σ’ αντικρύζω

σε όνειρο είδα ήμασταν μαζί.

Ξυπνάω, συνέρχομαι, πλευρό γυρίζω

μα τ’ όνειρο αρχίζει απ’ την αρχή.

.

Μες τ’ όνειρο γεύομαι το φιλί σου

μονάχα σ’όνειρα σε έχω αγκαλιά.

Μες τ’ όνειρο βρίσκομαι στην αυλή σου

ένα λουλούδι να αφήσω στα σκαλιά.

.

Μόνο μες τ’ όνειρο ακούω την πνοή σου

ισχνή φωνή μέσα στ’ αχόρταγα φιλιά.

Μονάχα σ’ όνειρο θα νιώσω την αφή σου

τα δάχτυλα σου να περνάνε στα μαλλιά.

.

Και μόνο σ’ όνειρο βλέπω τα δυο σου μάτια

σε χρώμα σκούρο, κείνο της νυχτιάς.

Μόνο μες τ’ όνειρο δεν κάνεις πια γινάτια

μονάχα σε όνειρο σαι δούλα της καρδιάς

.

Μόνο στα όνειρα αγγίζω το κορμί σου

Σ’ όνειρο μέσα περιμένω να φανείς

Μονάχα εκεί ο ήλιος είμαι της αυγής σου

Την νύχτα πάλι  σ’ όνειρο θα ‘ρθείς.

(Μάιος – Νοέμβρης 2009)